Enter Octopress, a blogging platform built around the concept of static HTML generated from Markdown sources. Octopress isn’t appropiate for all you normies out there, but for a masochistic geek like myself it’s heaven. What’s not to like:

• You never have to update Wordpress again!
• You can save your blog posts in Git!
• You don’t have to worry about security! PS evil hacker dudes, please don’t regard this as a challenge.
• You can use any text editor you like!
• You can use cheap to free hosting! Like S3 or Github Pages.
• You can store everything in plain text! Like Dave and Andy taught us “Keep knowledge in plain text”.
• You can write patronizing blog posts about how much more awesome you are than your blogging buddies!

Usually I would promise all kinds of stuff here about future blog posts but I know myself better than that. Those blog posts will never be written. As the Dutch say, “a donkey never hits himself two times on the same stone”.

De oplossing voor dit probleem is relatief simpel. We hoeven slechts de geïnstalleerde versie van Google Maps volledig te verwijderen van de telefoon om vervolgens via de Android Market Google Maps opnieuw te installeren. De ADP1 is niet voor niets een ontwikkelaarstoestel en dus beginnen we met het installeren van de Android SDK. Zodra dit gebeurd is kunnen we aan de slag!

1. Zorg er om te beginnen voor dat je met de Android Debug Bridge als root kunt communiceren met je toestel. adb root
2. Vervolgens mounten we de systeempartitie opnieuw zodat we bestanden van deze partitie kunnen verwijderen in de volgende stappen. adb remount
3. Sla een reservekopie op van het installatiepakket van de geïnstalleerde Google Maps-versie. Mocht er iets mis gaan kun je dit bestand altijd gebruiken om de oude versie opnieuw te installeren. adb pull /system/app/Maps.apk ~/Maps.apk
4. Verwijder vervolgens het installatiepakket van de geïnstalleerde Google Maps-versie. adb shell rm /system/app/Maps.apk
5. Deïnstalleer vervolgens de Google Maps-applicatie van het systeem. adb uninstall com.google.android.apps.maps

Ga vervolgens op je toestel naar de Android Market en installeer Google Maps et voilà, je draait nu de nieuwste versie met navigatie-ondersteuning! Google Maps is te installeren met behulp van onderstaande QR-code.

Deze instructies zijn gebaseerd op de volgende softwarepakketten:

• Ubuntu 10.04 Lucid Lynx 64-bit
• Sun Java 6 update 20
• NetBeans 6.8 met Java ME-ondersteuning

De oplossing begint met het installeren van het Ubuntu-pakket ia32-sun-java6-bin. Dit bevat een aantal 32-bits pakketten welke nodig zijn voor de 32-bits Java ME SDK. Het is mogelijk dit pakket als standaard Java-installatie te specificeren maar dit betekent dat al onze Java-applicaties nu op 32-bits draaien. Omdat ik alle andere Java-code gewoon op 64-bits wil blijven draaien gaan we NetBeans en de Java ME SDK dusdanig configureren dat alleen zij gebruik maken van de 32-bits pakketten.

Ten eerste dienen we het standaard JDK-pad van NetBeans aan te passen. Dit is te vinden in het bestand $NETBEANS_HOME/etc/netbeans.conf waarbij $NETBEANS_HOME je NetBeans-installatiemap is. Wijzig hier de variabele netbeans_jdkhome naar het pad van het zojuist geinstalleerde pakket. In mijn geval ziet dit er als volgt uit:

netbeans_jdkhome="/usr/lib/jvm/ia32-java-6-sun"

Vervolgens dienen we de Java ME-emulator te vertellen waar we deze 32-bits variant kunnen vinden. Dit doen we door het bestand $NETBEANS_HOME/mobility8/WTK2.5.2/bin/emulator aan te passen. Verander hier de variabele javapathtowtk als volgt:

javapathtowtk=/usr/lib/jvm/ia32-java-6-sun/bin/

Nu kun je aan de slag met Java ME op je 64-bits Ubuntu-installatie! Bij mij werkt bovenstaande oplossing vlekkeloos. Diverse fora afstruinende naar een oplossing kwam ik echter veel mensen tegen bij wie bovenstaande oplossing slechts gedeeltelijk werkte (met name debuggen werkte regelmatig niet). Tevens dient vermeld te worden dat NetBeans nu altijd de 32-bits variant gebruikt. Wil je NetBeans voor meer dingen gebruiken als Java ME-ontwikkeling is het verstandig een tweede NetBeans-installatie te gebruiken voor bovenstaande handelingen. Succes!

Ik haat Flash

Grooveshark gebruik je door naar de website toe te surfen, optioneel in te loggen om vervolgens je muziek af te spelen. Deze gehele website draait in Flash, hier is opzichzelfstaand niets mis mee ware het niet dat Flash op “de alternatieve platformen” (lees: Mac OS X en Linux, welke ik respectievelijk privé en zakelijk gebruik) al jarenlang een abominabel slecht product is. Het is traag, zwaar en is verantwoordelijk voor het gros van mijn browserproblemen (de boel blijft hangen of sluit spontaan af). Spotify gebruik je met behulp van een desktopapplicatie die weliswaar ook is ontwikkeld op basis van Flash (afgaande op het uiterlijk en gedrag van de applicatie is het ontwikkeld met behulp van Adobe Air) maar mijn browser niet lastig valt.

Ik haat diensten die hun gebruikers misbruiken

Grooveshark heeft een fantastisch groot muziekaanbod. Ze hebben echt letterlijk alle grote artiesten, zelfs de artiesten die notoir zijn om hun terughoudendheid hun repertoire online beschikbaar te maken (denk aan The Beatles, AC/DC en Metallica). Deze artiesten (en meer) zijn niet beschikbaar op Spotify. Grooveshark heeft deze muziek wel omdat ze hun gebruikers de mogelijkheid bieden hun eigen muziekbibliotheek te uploaden. An sich een mooie feature ware het niet dat ze volgens de Terms of Service hun gebruikers wel verantwoordelijk houden voor de uploads.

Ik haat diensten die stoppen

Ik twijfel persoonlijk sterk aan het langetermijnbestaan van Grooveshark. Grotendeels vanwege mijn vorige bezwaar tegen het gebruik van Grooveshark. Het zou me niet verbazen als de platenmaatschappijen en gerelateerde organisaties niet al te vriendelijk zullen zijn voor de heren Grooveshark. Ik ben dan ook niet bereid veel te investeren (het maken van afspeellijsten en dergelijke) in een platform dat wellicht geen lang leven beschoren kan zijn.

Ik haat chaos

Bovenstaande drie argumenten tegen het gebruik van Grooveshark vallen echter in het niet bij mijn laatste. Ik ben nogal een mierenneuker, zeker als het neerkomt op van die onbelangrijke dingen als metadata van muziekbestanden. Het kriebelt bij mij dan ook aan alle kanten als ik op Grooveshark een nummer of artiest zoek en verschrikkelijk rommelige resultaten terug krijg. Nog erger is het als ik in plaats van het origineel een remix of nog erger cover krijg voorgeschoteld. Laat staan dat het er stikt van duplicaten.

Bovenstaande zijn redenen voor mij om Grooveshark niet te gebruiken. Ik ben echter vrij kritisch (zeikerd - red.) dus wellicht denk jij er heel anders over. Kritiek (zeiken - red.) op dit artikel zie ik dan ook graag hieronder in de reacties of op Twitter.

Het plaats delict was het AC wegrestaurant te Nederweert waar we vanochtend een hoek van het pand claimden. Nadat Harold zijn trip naar Florida in geuren en kleuren verteld had was het dan zo ver, spelen! Hieronder enkele conclusies die ik nog niet getrokken had uit de specificaties, afbeeldingen en video’s.

Over het algemeen was ik erg onder de indruk van het apparaat. Het eerste wat me opviel was de gigantische inkijkhoek van het scherm van de iPad. Deze lijkt de 180° behoorlijk te benaderen. Verder was het apparaat iets zwaarder dan ik verwacht had. Met zo’n 700 gram is het zeker niet zwaar te noemen, maar hij oogt lichter. De iPad ligt lekker in de hand en voelt erg stevig. De zwarte rand om het scherm zorgt er tevens voor dat je vingers nooit het scherm bedekken tijdens het lezen (en past qua uiterlijk bij de rest van de huidige Apple productlijn). Wat ik opvallend vond was het gebrek aan Cover Flow in de iPod-applicatie. Persoonlijk ben ik namelijk niet heel dol op Cover Flow in iTunes en op mijn iPod Classic maar juist op dit apparaat zou dit een mooie toepassing zijn.

De grootste tegenvaller lijkt (voor mij) de resolutie van het scherm te zijn. Als ik een iPad zou aanschaffen zou dat namelijk om twee redenen zijn, internetten en lezen. Helaas lijkt de resolutie net iets te laag te zijn om langdurig te lezen. Dit kan in de praktijk natuurlijk meevallen maar de ietwat korrelige letters vielen me meteen op. De iPad iets verder van me af houden en de letters iets groter zetten lost dit probleem gedeeltelijk op. Ik ben erg benieuwd hoe iPadbezitters na enkele maanden intensief gebruik denken over de leescapaciteiten van het apparaat. Al met al ben ik enthousiast maar twijfel ik nog enigszins of het apparaat wel overeenkomt met mijn gewenste gebruikspatroon. De tijd zal het leren.

De meest opvallende eigenschap van de iPad was echter de ingebouwde concurrentiebescherming. Arvid, werkzaam bij HP, probeerde enkele malen tevergeefs een promotiefilmpje van de HP Slate af te spelen op de iPad. Een van die pogingen resulteerde zelfs in een gedwongen herstart van de iPad! Hieronder het resultaat na vele verwoede pogingen.

Het was een erg gezellige middag en het was erg leuk om enkele Twitteraars eens in het echt te zien (inclusief enkele nieuwe gezichten). Verder was het wel apart om een opdrachtgever van een van mijn projecten tegen te komen op deze tweetup. Kleine wereld! Uiteraard ben ik niet de enige die het de moeite waard vond een artikel te plaatsen over deze iPad tweetup (reageer indien jouw artikel er niet tussen staat!): - Arvid Bux - StyleCowboys - Rob van den Borne

Beiden bovenstaande video’s zijn gemaakt door Arvid. Meer video’s en afbeeldingen zijn te vinden op Arvid’s YouTube en Flickr.

Tegenwoordig zijn het gros van de voorgenoemde “echte” projecten webapplicaties. Na wat zoekwerk blijkt het Lift-framework de de facto standaard te zijn voor het ontwikkelen van webapplicaties in Scala. Doordat ik privé over het algemeen de aller-, aller-, allernieuwste versie wil gebruiken van applicaties draai ik dan ook al een tijdje de eerste milestone release van mijn favoriete Java IDE, Netbeans. Helaas brengt deze keuze een wirwar van afhankelijkheden met zich mee. De Scala-integratie in Netbeans 6.9M1 vereist Scala 2.8 en stabiele Lift-versies bieden geen Scala 2.8 ondersteuning. Help!

Gelukkig valt het allemaal wel mee om de boel aan het draaien te krijgen. Helaas heeft het me wel wat zoek- en sprokkelwerk gekost. Dat wil ik jullie middels dit artikel besparen.

Netbeans heeft sinds de 6.9M1 versie een officiële Scala-plugin aan boord. Deze is gemakkelijk te installeren met behulp van de ingebouwde pluginmanager. Nadat dat is gebeurd kun je eigenlijk gewoon aan de slag met Lift. Zoals gezegd ondersteunt de stabiele Liftversie, 1.0, Scala 2.8 niet. De aanstaande Liftversie, 1.1, ondersteunt Scala 2.8 ook niet. Rest ons de uiterst premature versie 2.0. Deze ondersteunt Scala 2.8 maar vereist wel het gebruik van enkele specifieke Maven archetypes. Deze archetypes zijn, voor de gemiddelde Scala- en Liftleek (lees: mij), lastig te vinden. Onderstaande Maven-commando lost dit echter op door netjes voor je een Lift 2.0 project met Scala 2.8 ondersteuning te initialiseren.

mvn archetype:generate -U -DarchetypeGroupId=net.liftweb -DarchetypeArtifactId=lift-archetype-blank -DarchetypeVersion=2.0-scala280-SNAPSHOT -DremoteRepositories=http://scala-tools.org/repo-snapshots -DgroupId=nl.dennislaumen -DartifactId=voorbeeldproject -Dversion=0.1 -DarchetypeRepository=http://scala-tools.org/repo-snapshots

Nogmaals, een bijzonder simpele oplossing. Maar oh zo lastig te vinden als je niet bekend bent in het Scala en Liftwereldje.

“Do not press this button”. Uiteraard is het eerste dat ik doe als ik zo’n knop zie erop klikken waarna het volgende filmpje getoond wordt met de mededeling: “You just HAD to press the button”.

Bovenstaande filmpje is een bekend experiment dat ook behandeld wordt in Jonah Lehrer’s How We Decide. Een interessante correlatie die in dit boek genoemd wordt is dat kinderen die “slagen” voor dit experiment en voldoende zelfbeheersing vertonen om die tweede marshmallow te verdienen het later op school aanzienlijk beter doen.

Geen goed nieuws dus voor mij, omdat ik het niet kon laten op de knop te drukken, en geen goed nieuws voor jou, omdat je een artikel leest met de titel “Lees dit artikel absoluut niet!”.

Isaac Asimov - Foundation

Een auteur waar ik al jaren naar nieuwsgierig was, is Isaac Asimov, een van de ‘Grote Drie’ sciencefictionschrijvers van de vorige eeuw. Een mooi beginpunt van zijn oeuvre leek me dan ook Foundation, het eerste boek uit, jawel, de Foundationserie. De serie gaat over de ondergang van een imperium. Psychohistorici voorspellen met behulp van geschiedenis, sociologie en statistiek de acties van een collectief over vele duizenden jaren en met behulp van deze fictieve wetenschap wordt getracht de negatieve gevolgen van de onvermijdelijke ondergang van voorgenoemd imperium te minimaliseren. Het boek bestaat uit een reeks korte verhalen waarin personen uit diverse tijdperken proberen voorspelde crises te trotseren.

Ondanks hoge verwachtingen (of juist dankzij deze verwachtingen) was dit boek een grote teleurstelling voor me. De concepten en de grote lijn van het verhaal en de geschapen wereld vond ik erg goed. Waar ik echter moeite mee had was dat de gebundelde korte verhalen vrijwel geen karakters delen waardoor het voor mij erg lastig was me in de karakters en de verhaallijn in te leven. Zodra je een karakter leert kennen wordt er vijftig jaar vooruitgespoeld en moet je kennis maken met een nieuwe waslijst aan karakters. Kort samengevat, veel wetenschap, weinig emotie, niet de balans die ik zoek in fictie.

Jonah Lehrer - How We Decide

Na me gebrand te hebben aan fictie leek het me tijd voor non-fictie. Ik had veel goede dingen gehoord over How We Decide van Jonah Lehrer, dat zich verdiept in de neuropsychologie en menselijke beslissingen. Aan de hand van een groot aantal praktijkvoorbeelden, van topsporters naar piloten en pokerspelers naar brandweermannen, kijkt Lehrer naar beslissingen die ze in uitzonderlijke situaties maakten en waarom en hoe ze dezen maakten. Vragen waarop vaak zelfs de betrokkenen niet eens het antwoord weten.

Na het tegenvallende Foundation vond ik dit boek ontzettend goed geslaagd. Zonder de materie al te zeer te simplificeren worden heel wat concepten uit de neuropsychologie en hun invloed op ons dagelijkse gedrag begrijpbaar uitgelegd. Fascinerende materie op een zeer vermakelijke manier gebracht, wat wil je nog meer? Alhoewel de auteur de lezer uitlegt in welke situaties we rationeel dienen te handelen en in welke situaties je intuïtie volgen een betere keus is valt hij (gelukkig) nooit in het self-help of self-improvement genre. Niet lezen omdat je je beslissingen wil verbeteren dus maar lezen omdat je de materie interessant vindt.

In principe is Quix vrij simpel. Het is een zogenaamde bookmarklet, een stukje JavaScript dat opgeslagen kan worden als een bladwijzer in je webbrowser. Nadat je op de bookmarklet klikt komt er een klein schermpje in beeld waar je vervolgens commando’s in kunt tikken. Denk hierbij aan de te verwachten commando’s als zoeken op Google, Wikipedia of IMDb tot het inkorten van URL’s met bijvoorbeeld bit.ly of het valideren van de CSS op een pagina. Deze en meer zijn te vinden op de helppagina’s van Quix.

Om het gebruik van Quix nog iets makkelijker te maken kun je de bookmarklet integreren met je webbrowser. Nu is het mogelijk de bookmarklet aan te roepen met een toetsenbordcommando (in Google Chrome roep ik Quix bijvoorbeeld op met de toetsencombinatie control + q).

De absolute kers op de taart is voor mij echter de uitbreidbaarheid van Quix. Het is namelijk mogelijk je eigen commandobestand aan Quix te voeren en op deze manier je eigen opdrachten toe te voegen. Het enige dat je nodig hebt is een plek waar je een tekstbestandje publiekelijk kunt hosten (ik gebruik hier bijvoorbeeld Dropbox voor). De syntax voor deze bestanden is relatief simpel voor eenieder die enige ervaring heeft met JavaScript. Door gebruik te maken van deze uitbreidbaarheid zoek ik met een simpel commando door mijn Gmail, abonneer ik me op webpagina’s in Google Reader en kijk ik of webpagina’s down zijn.

Quix heeft inmiddels een vaste rol gekregen in mijn internetgedrag. Voor jou vanaf vandaag ook? Probeer Quix!

De Blur multiplayer is vrij makkelijk samen te vatten door te refereren aan z’n overduidelijke inspiraties. Men neme een flinke portie Project Gotham Racing: de auto’s, de rijstijl, het verdienen van kudos fans. Voeg daarbij nog een snufje Geometry Wars: de visuele stijl. Neem ten slotte de power-ups van Mario Kart en het online progressiesysteem van Modern Warfare en je hebt Blur.

Zo’n samenraapsel van eigenschappen van andere spellen klinkt negatief maar dat is het helemaal niet. Blur verbergt zijn inspiraties niet maar is tegelijkertijd een meer dan competent spel op zichzelf. Ik heb er tot nog toe in ieder geval al genoeg plezier aan beleefd.

Wil je ook participeren aan de bèta van Blur? Vul dan onderstaande bètacodes in op de Blur bètapagina en je ontvangt een tweetal Xbox Live Marketplace codes die je kunt inwisselen voor de download van de Blur bèta en twee dagen Xbox Live Gold (naar mijn weten zijn deze codes alleen bruikbaar voor de Xbox, maar wie weet).

• 9HAU-RH6C-EMZH-AMN2
• KQUE-Q9TF-47PT-T9KP
• VZTP-U7GD-XJYE-AG3D

Mocht je een van bovenstaande codes ingewisseld hebben, stuur me dan een bericht op Xbox Live. Mocht je bovenstaande codes geprobeerd hebben en zijn allemaal al verbruikt? Laat het me even weten zodat ik dat in dit artikel kan verwerken. Veel plezier!

Helaas wordt Quicksilver al enkele jaren niet meer actief onderhouden. Hier en daar worden er bugs opgelost en bij elke nieuwe versie van Mac OS X zorgen de ontwikkelaars dat het draait op deze versie. De laatste stabiele versie van Quicksilver dateert uit 2007, het jaar waarin Windows Vista geïntroduceerd wordt, Balkenende IV geformeerd wordt, de iPhone op de markt komt in de Verenigde Staten, Rita Verdonk uit de VVD wordt geschopt en bijna niemand in Nederland wist wie Barack Obama was. Voor degene onder ons met een slecht tijdsbesef: “lang geleden”.

De afgelopen jaren zijn er op concurrerende platformen veel alternatieven uitgekomen. De meest prominente Quicksilver-kloon voor Windows is waarschijnlijk Launchy, de meest prominente voor Linux is GnomeDo. Op Mac OS X bleef het echter angstvallig stil rondom potentiële troonopvolgers. Butler zou een prima alternatief kunnen zijn ware het niet dat het er allemaal erg complex uit ziet. Launchbar lijkt nog de beste papieren te hebben maar is helaas geen gratis applicatie. Ik heb geen problemen met betalen voor software maar betalen voor software die min of meer hetzelfde doet als gratis pakketten blijft vervelend. Quicksilver blijft voorlopig koning.

Afgelopen week ontdekte ik echter een nieuwe applicatie, Alfred! Alfred is vergelijkbaar met alle hierboven genoemde applicaties ware het niet dat Alfred een belangrijke eigenschap heeft, simpliciteit. Op geen enkel moment ben je bezig met “triggers” of “plugins”. Sleep de applicatie met de bolhoed richting je applicatiemap, starten en gaan! Deze simpliciteit heeft natuurlijk ook een keerzijde. Alfred kan applicaties starten en focussen, bestanden zoeken en openen en stapels internetbronnen raadplegen. Wat (nog?) niet mogelijk is het aansturen van lokale applicaties als iTunes en Mail. Dit is bijzonder jammer maar Alfred bevindt zich momenteel nog in de bètafase, wellicht krijgen we deze mogelijkheden in de toekomst nog. Een tijdelijke oplossing is het gebruik van Automator-acties of Apple Scripts, deze kunnen door Alfred (net als elke andere willekeurige applicatie) aangeroepen worden.

Een ander groot voordeel (voor mij persoonlijk) is dat Alfred erg Mac-achtig is. Het ziet er uit alsof het thuis hoort op mijn bureaublad en die visuele consistentie is voor mij ontzettend belangrijk. Ik kan me actief irriteren aan applicaties die niet lekker integreren.

Voorlopig heerst Alfred over mijn Mac, dat hebben andere Quicksilver-alternatieven nooit langer dan enkele dagen gedaan. Geïnteresseerd? Alfred is gratis te verkrijgen op www.alfredapp.com.

Belangrijker nog dan de ceremonie of de optredens was natuurlijk de uitslag. Ik was ontzettend benieuwd of mijn voorspellingen enigszins waar bleken te zijn. Gelukkig heb ik een redelijk mooie score weten neer te zetten. Van de tien prijzen waar ik een voorspelling voor deed (voorspellingen zijn hier te vinden) had ik er zeven goed!

Nog even kort de winnaars op een rijtje (met mijn voorspellingen er tussen haakjes achter).

Beste film: The Hurt Locker (The Hurt Locker)

Beste regisseur: Kathryn Bigelow voor The Hurt Locker (Kathryn Bigelow voor The Hurt Locker)

Beste acteur: Jeff Bridges voor Crazy Heart (Jeff Bridges voor Crazy Heart)

Beste actrice: Sandra Bullock voor The Blind Side (Sandra Bullock voor The Blind Side)

Beste mannelijke bijrol: Christophe Waltz voor Inglourious Basterds (Christophe Waltz voor Inglourious Basterds)

Beste vrouwelijke bijrol: Mo’Nique voor Precious (Mo’Nique voor Precious)

Beste originele scenario: The Hurt Locker (Inglourious Basterds)

Beste afgeleide scenario: Precious (Up in the Air)

Beste animatiefilm: Up (Up)

Beste buitenlandse film: El Secreto de Sus Ojos (Das Weisse Band)

Uiteindelijk had ik dus alleen de beide scenarioprijzen en de prijs voor beste buitenlandse film gemist. Voor die laatste prijs tastte ik echt in het duister en was ik dus niet heel verbaasd dat mijn voorspelling incorrect was. Over de scenarioprijzen was ik echter wel enigszins verbaasd, met name over de winst voor The Hurt Locker hier. Ondanks dat The Hurt Locker een geweldige, met name intense, film is, komt dat absoluut niet door het scenario. De grote kracht van de film is de regie, editing, geluid en prima acteerprestatie van Jeremy Renner. Het scenario was in mijn ogen zelfs het zwakste deel van de film.

Al met al ben ik tevreden met mijn voorspellingen. Hoeveel had jij er goed?

Omdat ik niet alle films in de onderstaande lijstjes heb gezien en omdat ik geen ellenlang artikel wil schrijven zal ik me beperken tot de grote tien categorieën.

Beste film

Met tien nominaties is deze categorie dit jaar een enorma waslijst geworden. Deze lijst kan mijns inzien heel gemakkelijk gehalveerd worden. Het bestaat namelijk niet dat de regisseur van de desbetreffende film niet genomineerd is voor beste regisseur. Mijns inziens gaat deze strijd tussen Avatar, The Hurt Locker en Inglourious Basterds. Deze films zijn namelijk ook nog eens genomineerd voor beste cinematografie en beste editing (die gegarandeerd naar het extreem intense The Hurt Locker gaat). Ik zou graag Inglourious Basterds zien winnen maar het lijkt me niet het type film waar de Academy voor warm loopt. Avatar maakt een grote kans omdat dit het jaar is dat de Oscars een poging doen een breed publiek te bereiken. The Hurt Locker heeft een onderwerp (de oorlog in Irak en concreter de toestand van Amerikaanse soldaten in Irak) dat de Amerikanen waarschijnlijk erg aanspreekt. De Golden Globes hebben gekozen voor Avatar, de DGA (Director’s Guild of America) Awards hebben gekozen voor The Hurt Locker. Over het algemeen is meegaan met de DGA’s een veilige keus (54 van de afgelopen 60 jaar waren de winnaars voor beste film gelijk).

Winnaar: The Hurt Locker

Beste regisseur

Ook hier ga ik voor The Hurt Locker. Vaak is de winnaar van beste film tevens de winnaar van beste regisseur. De DGA Awards hebben hier normaliter nog meer invloed dan bij beste film. De afgelopen 60 jaar voorspelden de DGA’s 58 maal correct de winnaar van beste regisseur. James Cameron maakt met Avatar hier een kleine kans maar blijkbaar is de Academy niet zo heel blij met Cameron (hij was bij het in ontvangst nemen van de Oscar voor Titanic iets te enthousiast, vreemd).

Winnaar: Kathryn Bigelow voor The Hurt Locker

Beste acteur

Met een Golden Globe en de SAG award op zak, lijkt deze prijs al vergeven te zijn: Jeff Bridges. Dit is de vijfde Oscarnominatie voor deze acteur op leeftijd maar hij heeft er nog nooit een weten te verzilveren (des te meer kans maakt hij nu). Jeremy Renner maakt verder nog een kleine kans, iemand anders zie ik dit niet winnen.

Winnaar: Jeff Bridges voor Crazy Heart

Beste actrice

Ik heb (nog) geen enkele film uit deze lijst gezien. De SAG Awards zijn echter elk jaar weer een goede barometer voor de acteerprijzen, dus daar sluit ik me gemakshalve bij aan.

Winnaar: Sandra Bullock voor The Blind Side

Beste mannelijke bijrol

Heb je Inglourious Basterds gezien? Geen twijfel over mogelijk…

Winnaar: Christophe Waltz voor Inglourious Basterds

Beste vrouwelijke bijrol

Ook hier gebruik ik dezelfde redenatie als bij beste actrice. Ik sluit me aan bij de SAG Awards.

Winnaar: Mo’Nique voor Precious

Beste originele script

Zoals je hierboven al kunt lezen valt Tarantino nog nergens in de prijzen voor zijn Inglourious Basterds, voor mij een van de absolute toppers van 2009. Verdere nominaties zijn onder andere The Hurt Locker, een film met een minimaal verhaal en Up, deze won al de Golden Globe voor beste script. Deze wint in mijn optiek echter al de Oscar voor beste animatiefilm.

Winnaar: Inglourious Basterds

Beste afgeleide script

Mijn argumentatie voor het beste originele script gaat ook op voor het beste afgeleide script. Ik denk dat Jason Reitman buiten de boot valt bij de grote prijzen en dus een “troostprijs” gaat ontvangen voor beste afgeleide script.

Winnaar: Up in the Air

Beste animatiefilm

De enige film in deze lijst die genomineerd is voor beste film is Up. Dit lijkt een intikkertje te worden voor Pixar, die de laatste jaren het alleenrecht hebben op deze prijs. De laatste keer dat een door Pixar gemaakte film zijn nominatie niet verzilverde was in 2001 (Monsters Inc.).

Winnaar: Up

Beste buitenlandse film

Ik heb nog geen enkele film uit deze lijst gezien. Over het algemeen worden de films uit deze lijst pas beschikbaar voor een iets groter publiek na de Oscars. Daarom gok ik maar op de film met de bekendste regisseur. De inzending van onze oosterburen, Das Weisse Band (The White Ribbon) van Michael Haneke. Wat deze gok iets zekerder maakt is het feit dat Das Weisse Band ook genomineerd is voor de Oscar voor de beste cinematografie, het Gouden Palm heeft gewonnen in Cannes en afgelopen jaar ook de Golden Globe voor beste buitenlandse film won.

Winnaar: Das Weisse Band

Wat denk jij? Heb ik gelijk? Zit ik er helemaal naast? Na 7 maart 2010 weten we het!

Als de gemeente waarin ik woon, Sittard-Geleen, vervolgens in samenwerking met streekomroep Start een live TV-uitzending organiseert moest ik daar natuurlijk bij zijn. De website van de gemeente beschrijft deze avond als “spektakel”. Ik wist voldoende, deze avond gaat niets goeds brengen. Mijn vermoedens bleken juist. Het zalencentrum waarin dit “spektakel” gehouden werd, wordt regelmatig gebruikt voor concerten en kleine muziekfestivals. Je zou verwachten dat dan op z’n minst het geluid in orde is. Helaas vond niemand in de organisatie het nodig een sound check te doen. De vele gesprekken op het podium met de zittende burgemeester en de verslagen vanuit de diverse stemlokalen waren onverstaanbaar halverwege de zaal. Op het moment dat het eerste staafdiagram dan op de grote schermen verschijnt ben je blij. Visuele communicatie! Helaas had de gemeentelijke spreadsheettovenaar er niet aan gedacht dat het wel handig zou zijn om de bijschriften leesbaar te maken vanaf een groot scherm. Op zo’n moment prijs ik mezelf gelukkig met de Twitteraccount van de gemeente waarop die voorlopige uitslagen net zo vlug te vinden waren. Die had ik natuurlijk ook gewoon thuis op de bank kunnen lezen, waar ik geen €1,80 hoef te betalen voor m’n pilsje.

Naast de domper in de Hanenhof werd ik ook niet al te vrolijk van het nieuws dat ik na thuiskomst te horen kreeg. Wilders scoort op alle fronten, PVV is de grootste partij in Almere, de op één na grootste partij van Den Haag en Maurice de Hond denkt dat Wilders na de aanstaande Tweede Kamerverkiezingen de grootste partij van Nederland leidt. De peilingen van Synovate melden dat de PVV de derde partij van Nederland wordt.

Als klap op de vuurpijl blijkt dat een gemeente verderop, in Echt-Susteren, de heren Pustjens en Verheesen op basis van voorkeursstemmen een zetel krijgen in de gemeenteraad (en beide partijen, het CDA en Lijst Samenwerking, de grootste zijn). Voor de niet-ingewijden in de Echt-Susterse politiek, deze heren zijn vorig jaar als wethouders opgestapt wegens de zogenaamde Sinterklaasaffaire (waarbij gemeentegeld buiten de raad om werd geschonken aan verenigingen die deel uitmaakten van de partijachterban).

Na 3 maart 2010 is het duidelijk, Nederland is een bananenrepubliek. Laten we hopen dat ik na 9 juni 2010 een positiever artikel kan schrijven.

Since a month or two I am the proud owner of a Google ADP1, better known as the T-Mobile G1. This morning it was acting really weird though. When pressing the Menu-button in specific applications like the new NU.nl application and the default browser it immediately crashed the application. Conditioned as we are by sub-par software I thought a reboot might fix it. As you might have guessed after reading the subject line the handset didn’t even boot after this. It started the booting process but never got to the glowing Android (it got stuck showing the non-glowing Android).

After Googlin’ for a couple of minutes I couldn’t find a decent solution on the internet. I decided to jack out the battery and SIM card and blow it like a NES cartridge. This didn’t help though. After putting the battery back in it immediately booted the handset but it didn’t get any further than before. Time for desperate measures!

The only other solution I could think of was wiping the data. Wiping the data results in a clean image so be warned: no applications, no data! Because of the connectivity with Google’s services and some backup applications I regularly run, wiping the data isn’t a huge deal for me.

1. Boot the handset while holding the Home-button.
2. It will now show a yellow triangle with an exclamation mark.
3. Slide out the keyboard and press Alt and L at the same time (this will show the command line interface).
4. Press Alt and W at the same time to perform the wipe.
5. Press and hold Home and Back to reboot.

The above steps fixed my handset and it booted correctly. All that’s left to do is add your provider’s APN settings (if you’re not using T-Mobile) and enter your Google credentials and you’re back up and running.

The Apple notebook event just finished and for me personally it was a disappointing event overall. I was looking for a new computer and was considering a MacBook. With the rate the prices of Windows-based laptops are dropping the last couple of years I was expecting Apple to offer a cheaper alternative to it’s previous offerings. I didn’t expect them to drop the Apple premium price tag but did expect a pricing between the old one and Windows-based machines (the rumored $800-$899).Now that all the new products and their pricing are announced you can understand my disappointment. The old MacBooks are now sold for $999 and the new models (which are incredibly sexy) start at $1299. Way too expensive if you’re asking me and a pretty stupid move on Apple’s part. The current economic downfall makes pricing a more important feature than ever and Apple just priced themselves out of the market for most people.

Burnout Paradise is proof that EA isn’t the evil, roster-updating behemoth it was considered a couple of years a go. For the last couple of years they really seem to be trying to innovate and create original IP. This fall alone they are releasing highly anticipated titles including Mirror’s Edge and Dead Space. Burnout Paradise, released in January of this year, is the best proof so far though.One of the innovations of the current-gen consoles is the internet connectivity. Connectivity was possible in the previous generation of consoles but it came to it’s full potential during this generation. This enabled the distribution of downloadable games and more importantly in the context of this blog post, downloadable content (DLC).Aside from the excellent game released on the disc, Criterion (developers of Burnout Paradise) kept iterating on the game and released a couple of massive title updates. It all started with the Bogart update which featured a lot of bug fixes and other patches which streamlined the experience a lot.The next update (nicknamed Cagney) adds (besides the bug fixing and streamlining which was also featured in Bogart) truly new content to the game, namely three new online modes, seventy online challenges, two new vehicles and a couple of new paint jobs for some of the vehicles.

A couple of weeks ago Criterion released the Davis update. It’s probably the biggest update so far and features two huge, new features: motorcycles, a day/night cycle and weather effects. The best thing about these updates is that they are all released for free.Why would EA do this? It’s probably an experiment on EA’s part (a successful one hope) but I think the following reasons are behind it:

• Prevent people from trading in the game. Trade-ins do not fill EA’s pocket and no trade-ins available for people interested in the game only leads to long tail sales (which do fill EA’s pocket).
• Enthusing people for non-free Burnout Paradise DLC. What will happen when EA releases DLC for a small fee? Will more people buy it because of the great experience they had with the other updates?
• Enthusing people for the Burnout franchise. Will keeping people engaged in the game cause pre-order hype for the next game and lead to more sales?

As stated above I hope this experiment leads to more free content for games. Free is good.

A couple of days ago I saw the long-awaited The Dark Knight. I’m a fan of Batman Begins, Christopher Nolan’s first Batman film from 2005, so I was looking forward to it’s follow-up.The film has garnered some incredible hype on the internet. It is getting thumbs up reviews from most critics (94% fresh on Rotten Tomatoes at the time of writing) and is loved by most ‘regular’ movie goers (a #1 spot in the all-time top 250 on IMDb with an average rating of 9.4). All this hype was built on a very solid first film, an incredible marketing machine and the untimely death of Heath Ledger (who stars as The Joker).

Joining Heath Ledger are all the stars from the first film: Christian Bale as Bruce Wayne/Batman, Michael Caine as Alfred, Gary Oldman as Lt. James Gordon) and Morgan Freeman as Lucius Fox. Aaron Eckhart joins this all-star crew as Harvey Dent while Maggie Gyllenhaal replaces Katie Holmes as Rachel Dawes. Christopher Nolan takes another seat on the director’s chair while his brother Jonathan joins him to write the screenplay.The screenplay is based on a story penned down by Christopher Nolan and David S. Goyer. Batman, Lt. James Gordon and new DA Harvey Dent are successfully rounding up Gotham’s top criminals until a new criminal mastermind only known as the Joker starts to wreak havoc on the city.

When Heath Ledger’s name was first linked to the part as The Joker I was a bit worried. I hadn’t seen that much of Ledger’s work but how could this guy top Jack Nicholson’s performance in Tim Burton’s Batman)? I thought he wouldn’t be able to. That is, until I saw the first stills and teasers. The dark, grim Joker in this film has nothing to do with the Nicholson’s funny, over-the-top Joker. Don’t get me wrong, The Joker gets a lot of laughs in this film, but every time you laugh at one of his jokes it only takes a fraction of a second to bite your lip for laughing. That is the strongest part of this Joker, as a viewer you clearly feel he is pure evil, yet you cannot help to nervously laugh at all his escapades. The brilliance of The Joker isn’t just Ledger’s performance, a lot of credit has to be given to the make-up department. His pale purple and green outfit combined with his smudged make-up and scarred mouth are the finishing touch to Ledger’s performance.

Besides Ledger all the actors deliver awesome performances. The only annoyance I had with the performances was Batman’s voice. Bale uses different voices for playing Bruce Wayne and Batman. This in itself isn’t a bad thing. Unfortunately Bale uses an extremely gravely voice when playing Batman which is really over the top.The film tells a very twisty, dense story. It weighs in at about two and a half hours and is filled to the brim with (back)story. It doesn’t slow down one moment and is one big roller coaster ride. The biggest critique I had with the film is related to the story though. The first and second act of the film are awesome (although I didn’t think Batman’s Asia trip in the first act was all that necessary). For me it really fell apart in the third act though. Nolan uses a silly technological solution to solve one of the problems which has a really comic book feel to it. This is a shame because nothing in this film breathes comic book at all (except for the capes of course!). It’s a gritty, action-oriented crime drama all the way through to the third act and then suddenly turns into a comic book adaptation. The same could be said for all the psycho-analysis and social commentary at the end. All the things they are trying to say are intelligent and thought provoking. Unfortunately all those things are literally spoken out by the characters. These are all conclusions I could have drawn myself and would have wanted to draw myself.

At first I walked out of the theater a bit disappointed. This because of the events in the third acts. After a couple of days of pondering though I’m still blown away by the majority of the film. The Dark Knight is the best superhero film I’ve seen, one of the best action films I’ve seen, features the best film villain I’ve seen and is probably the best film of 2008 so far.

So… What are you still doing here? Go see it!